Tokarki służą do zewnętrznej i wewnętrznej (roztaczanie) obróbki powierzchni obrotowych: ruch główny, obrotowy wykonuje przedmiot, ruch posuwowy – narzędzie.

 

Wyróżnia się:

a) tokarki kłowe, posiadające konik, przeznaczone do obróbki długich wałów, wymagających podparcia kłem,

b) tokarki uchwytowe, nie posiadające konika, przeznaczone wyłącznie do obróbki przedmiotów krótkich (tulei i tarcz), mocowanych w uchwycie wrzeciona o średnicy zewnętrznej nie przekraczającej Dmax=630 mm,

c) tokarki rewolwerowe, o budowie podobnej do tokarek kłowych, lecz mające, zamiast konika, suport wzdłużny wyposażony w głowice rewolwerową; w głowicy tej mocowane są narzędzia (noże, wiertła, gwintowniki) w kolejności ich użycia podczas obróbki; stosowane są do obróbki z pręta, przy czym pręt podawany jest od tyłu przez otwór wrzeciona,

d) tokarki tarczowe, nie posiadające konika, w których przedmiot zamocowuje się na pionowej tarczy uchwytowej osadzonej na wrzecionie o osi poziomej; przeznaczone są do obróbki przedmiotów krótkich o dużych średnicach od Dmax=630 mm do 4000 mm; należą do grupy tokarek ciężkich,

e) tokarki karuzelowe, w których przedmiot umieszcza się na poziomym stole, osadzonym na wrzecionie o osi pionowej; przeznaczone są do obróbki przedmiotów ciężkich (nawet do 220 ton) o dużych średnicach (nawet do 24 m); należą do grupy tokarek ciężkich,

f) zataczarki, są odmianą tokarek przystosowaną do toczenia nieokrągłego przy zastosowaniu  noży kształtowych; stosowane są do zataczania powierzchni przyłożenia frezów i
toczenia przedmiotów o przekroju niekołowych (krzywek, wałów trójbocznych itp). 

Plik:HwacheonCentreLathe 460x1000.jpg